OMRAAM
MIKHAËL AÏVANHOV
DE
PROFETIE
In
een eenvoudige familie zal een mooi kind worden geboren
Vanuit een land in de Balkan zal deze adelaar wegvliegen
Om te gaan wonen in het land van de haan
De wereld zal zich lang zijn naam, die gelijk is aan de
mijne, herinneren
De volkeren van de aarde zullen zijn stem horen
En na een periode van omwentelingen en rampen
Zal er een Nieuwe Tijd beginnen
|
Dit vers is een kwatrijn van Nostradamus, de grote astroloog en
profeet uit de zestiende eeuw. Het is gevonden op een oud perkament
dat ontdekt werd in het zuiden van Frankrijk.
Meer dan driehonderd
jaar later werd Mikhaël Aïvanhov geboren, in Bulgarije,
in de Balkan. Het "land van de haan" is niets anders
dan Frankrijk, dat de haan als nationaal embleem heeft. Het
was Aïvanhov die in 1937 naar Frankrijk werd gestuurd
voor het verspreiden van het spirituele onderricht dat hij
had ontvangen van zijn leermeester Peter Deunov. De haan is
tevens een symbool van de opkomende zon en van voortdurende
waakzaamheid en zowel de zon als de waakzaamheid spelen een
centrale rol in het onderricht van Aïvanhov.
De adelaar die in
de profetie genoemd wordt, vertegenwoordigt ook de zon, een
treffend symbool voor Meester Aïvanhov, die zich onverschrokken
met zijn geest verhief tot in de gebieden van de Geest, dichtbij
de bron van al het licht.
Tenslotte was de naam
van Nostradamus Mikaelis de Nostradamus, zoals het op zijn
graf staat geschreven, in de kerk van Sant- Rémy in
Salon-de-Provence. Op een gedenkplaat aan de muur van het huis
waarin hij stierf op 2 juli 1566 luidt zijn naam Michel Nostradamus.
De Franse naam Michel is hetzelfde als in het Bulgaars 'Mikhaël'.
Is dit alles een samenloop
van omstandigheden? Misschien. Hoe het ook zij, de historische
betekenis van Mikhaël Aïvanhov en zijn spiritueel
onderricht zijn niet afhankelijk van onze speculaties over
de mogelijke betekenissen van zulke profetieën. Aïvanhov
zijn leven en, nog belangrijker, zijn werk spreken voor zichzelf.
Jeugd
Mikhaël Aïvanhov werd op 31 januari 1900 geboren in
het kleine Macedonische dorpje, Serbtzi vlakbij de berg Pelister
aan de voet van de Babouna Planina (Grootmoeders berg); ondergedompeld
in een cultuur met oude en diepgaande spirituele tradities. Deze
tradities, vroeger overgeleverd door vrouwen, worden nu nog steeds
in stand gehouden. Zijn moeder was een belangrijke genezeres
en ze paste ongetwijfeld van oudsher overgeleverde kennis toe
in haar genezingspraktijk. .
Mikhaël
op jeugdige leeftijd.
Tekening naar een foto.
|
|
|
Na de verwoesting van zijn geboortedorp door de Grieken verhuisde
de familie naar de stad Varna aan de Zwarte Zee. Zijn vader
stierf toen de kleine Mikhaël zeven jaar oud was, waarna
zijn moeder hertrouwde. Vanaf zijn veertiende jaar, na het
bestuderen van Hindoe-geschriften, beoefende
Mikhaël intensief yogatechnieken. Dit leidde tot bijzonder
intense spirituele ervaringen. Ook experimenteerde hij veel
met het licht en
de zeven kleuren van het spectrum. Op zijn vijftiende kreeg
hij een grote mystieke ervaring van goddelijke genade. Boven
alles zou de schoonheid van deze goddelijke ervaring bij
de jonge Mikhaël de diepste indruk achterlaten.
Peter Deunov
In 1917 kwam Mikhaël Aïvanhov in contact met Peter
Deunov die in Varna woonde. Vanaf dat moment werden zijn leven
en werken bepaald door deze inspirerende persoon en de broederschap.
Jaren later zou hij
zeggen dat vanaf het eerste moment dat hij Peter Deunov ontmoette
er een ‘onverklaarbare band’ tussen hen beide bestond.
Het was alsof zij elkaar hadden herkend. Aïvanhov ontving van
Deunov een intensieve esoterische vorming.
Peter Deunov wilde echter dat hij zich ook in de gangbare wetenschap
zou verdiepen. Daartoe volgde hij colleges in onder meer psychologie,
filosofie, natuurkunde, wiskunde, medicijnen en letteren aan
de universiteit van Varna. Daarna was hij in het onderwijs werkzaam
tot aan zijn vertrek naar Frankrijk.
Uitzending
naar Frankrijk
Toen de Tweede Wereldoorlog dreigde, voorzag Deunov de politieke
onrust die de aanzet zou geven tot het verbod op elke vereniging
met een spiritueel karakter in Bulgarije. Om zijn leringen te
redden en verder te verbreiden zond hij Mikhaël Aïvanhov
in 1937 naar Frankrijk.
Aïvanhov kwam op 22 juli van dat jaar in Frankrijk aan,
zonder geld en zonder enige kennis van de Franse taal. Hij had
een treinkaartje, een enkele reis naar Frankrijk, en slechts
de namen van enkele contactpersonen in Frankrijk, waaronder die
van een
vrouw,
Stella
Bellemin, die later in de broederschap bekend zou staan als Svezda
(wat in het Bulgaars 'ster' betekent). Svezda herinnert zich
haar eerste ontmoeting met Aïvanhov nog als volgt:
"Wat
me het meest trof bij onze eerste ontmoeting,
was het intense licht dat van hem uitstraalde,
een licht dat vol zachtheid en zuivere onpersoonlijke
liefde was en dat zich als goddelijk water uitstortte
over de mensen en de dingen.
Zijn blik was vervuld van een gevoel van een totaal
geven van zichzelf, dat alleen eigen is aan heiligen
en meesters. Wanneer men broeder Mikhaël zag,
kreeg men de indruk dat het zijn enige taak was om
dit goddelijk liefdesgeschenk aan allen zonder onderscheid
aan te bieden, jong of oud, mooi of lelijk, rijk of
arm.
Dit was des te opmerkelijker, omdat hij zich bijna
niet in het Frans kon uitdrukken en dit maakte dat
zijn toehoorders hun aandacht concentreerden op wat
er van hem uitstraalde. De uitstraling van zijn spirituele
liefde, die zich in bijzondere schoonheid openbaarde,
werkte in op iedereen die met hem in contact kwam." |
|
|
Openbare voordrachten
Vanaf 1938 gaf Mikhaël Aïvanhov zelf voordrachten in
Parijs en omgeving. Tot 1986 heeft hij duizenden voordrachten
gegeven, eerst in Frankrijk en later op vele plaatsen in de wereld.
"...Ik spreek met mijn
stem, Peter Deunov sprak met de zijne. Het
was niet omdat hij bepaalde vraagstukken niet
kende, dat hij er niet over sprak. Misschien
was de tijd er niet rijp voor. Mijn werk is
verschillend van dat van Peter Deunov. Heel
verschillend. Maar er is geen tegenstelling
tussen ons. We bewandelen dezelfde weg en gaan
in dezelfde richting, altijd naar het licht,
naar God…"
Omraam
Mikhaël Aïvanhov
In de jaren die volgden werkte hij de inwijdingswetenschap van
Peter Deunov verder uit met behulp van zijn eigen diepgaande
geestelijke ervaringen, zijn grote spirituele eruditie en uitzonderlijke
kennis van de esoterische wetenschappen en voorzag het van eigentijdse
praktische methoden.
"Ik heb de mystieke weg bewandeld: het hart, de gevoelens, sensaties en
de liefde.
Ik heb de spirituele weg bewandeld: studie en wetenschap.
Ik heb ook de weg van de concrete realisatie gevolgd door werk
en het versterken van de wil.
Ik heb deze drie wegen bewandeld, de een na de ander, en in iedere
weg behaalde ik resultaten.
En toch wil ik noch de ene noch de andere weg volgen: Ik wil
ze alle drie."
"...De waarheid verandert niet, maar de mensheid evolueert. De methoden,
middelen en vormen dienen niet hetzelfde blijven. Als een kind opgroeit, kun
je het niet steeds dezelfde broek aantrekken; het behoeft een nieuwe. Hetzelfde
geldt voor filosofie en religie. In een nieuwe tijd zijn nieuwe vormen nodig…"
Omraam
Mikhaël Aïvanhov
Herkomst van de toevoeging ‘Omraam’
In dit verband dient de reis vermeld te worden die Aïvanhov
maakte naar Japan, Taiwan, Hongkong, Thailand, Sri Lanka en India.
In dit laatste land verbleef hij van juni 1959 tot februari 1960.
Daar ontmoette hij verschillende spirituele meesters: waaronder
Lama Anagarika Govinda, Babaji en Neemkaroli Baba. Van deze laatste
ontving hij de naam Omraam. Aïvanhov zelf zei hierover:
‘Om
is het geluid dat al wat negatief is desintegreert.
Het correspondeert met het Solve uit de Inwijdingswetenschap,
die de dingen doet terugkeren naar hun oorspronkelijke
staat door hen te transformeren in licht.
De vibraties van Raam hebben het vermogen om goddelijke
realiteiten te condenseren en hen tastbaar te maken.
Dit is het Coagula.
De twee processen van Solve en Coagula zijn daarom
in mijn naam gecombineerd.’ |
|
|
De betekenis
van een Meester
Na zijn terugkeer uit India noemden
zijn discipelen hem 'meester'. Zelf bleef
hij zich als een discipel beschouwen. Kort
na zijn terugkeer uit India ging Aïvanhov
opnieuw dieper in op de beantwoording van
de vraag wat een spirituele meester is. Hij
legde er toen de nadruk op dat een meester
op één punt na net zo is als
ieder ander menselijk wezen. Hij voelt honger
en dorst en hij bloedt wanneer hij zich snijdt.
Wat een meester echter onderscheidt, is het
feit dat hij een volmaakte beheersing
over zichzelf heeft verkregen.
Hoewel er gezegd wordt
dat Aïvanhov veel wonderen verricht heeft, heeft hij er
nooit veel ophef over gemaakt. In een voordracht merkte hij
op:
Je kunt mensen
genezen, je kunt doden tot leven wekken, maar ze zullen vervallen
in dezelfde fouten en opnieuw ziek worden. Het waarachtige
wonder bestaat erin een ziel te redden door haar licht te geven,
zodat ze niet meer zondigt; het waarachtige wonder bestaat
erin om mensen te leren haat in liefde te veranderen.
Omraam Mikhaël
Aïvanhov's volgelingen beschouwen hem als een Meester
in de oorspronkelijke zin van het woord; hij was sober in zijn
levenswijze, hartelijk in de omgang, boordevol humor, Bewust
in al zijn gebaren, woorden en blikken en steeds trouw aan
zijn hoogste ideaal: een wereld helpen scheppen, waarin
alle mensen samenleven in volmaakte harmonie en waarin allen,
verzoend en verenigd, met liefde en wijsheid werken in het
belang van allen. De grote uitdaging van het Waterman
tijdperk.
Toch bleef hij heel
erg op zijn privacy gesteld en hij hechtte grote waarde aan
de uren die hij alleen doorbracht, want dan kon hij zijn werk
doen in de onstoffelijke wereld. Dat was ook de manier waarop
hij stierf: in eenzaamheid en niet afgeleid door andere mensen.
Zoals iemand die al jaren een discipel van hem was, in een
gesprek opmerkte: "Hij werkte tot het laatst voor het
heil van de mensheid. Hij was zich bewust van alle dingen die
van belang waren voor zijn discipelen, de mensen van Frankrijk,
de hele planeet en waarschijnlijk ook voor het universum."
Aïvanhov verliet
zijn lichaam in zijn geliefde Le Bonfin op de 1e kerstdag 1986
om 21.25 uur. Slechts één discipel, zuster Blagost,
was getuige van zijn heengaan. Aïvanhovs laatste woorden
en getuigenis waren in overeenstemming met zijn roeping als
bodhisattva:
" Als
je eens wist hoeveel liefdevolle gedachten ik
van iedereen ontvang!
Zeg de broeders en zusters dat ik altijd bij hen
zal zijn en vraag hen de eenheid en harmonie te bewaren
en het onderricht te blijven verspreiden in de hele
wereld." |
|
|
Meer
over het leven van Omraam Mikhaël Aïvanhov kunt
u lezen in de biografieën:
'Het
Mysterie van het Licht'
'Omraam
Mikhaël Aïvanhov,
a biography'
'The
Beautiful
Story of
a Master'
'Omraam
Mikhaël
Aïvanhov,
photo album'.
